Fezant

Graham Swift -- Kraina wód

2011-04-06T16:47:00.003+02:00

Jest to coś, co nazywa się rozwój. Ale ono się nie rozwija. Nigdzie nie idzie. Ponieważ gdy rozwój się rozwija, umknąć może świat. Rozwój jest wtedy, gdy możesz zatrzymać umykanie świata. Mój skromny model rozwoju to osuszanie ziemi. Które jest powtarzajacym się, nigdy nie kończącym odzyskiwaniem tego, co stracone.

Herminia Naglerowa -- Ratunek (ze zbioru Kazachstańskie noce)

2010-12-14T00:52:00.000+01:00

Czy istnieje po polsku takie miękkie i tkliwe słóweczko, jak »worożenki«? po polsku mówi się »wróg«, więc tak jakby od razu bagnetem w pierś. Owszem, jest i rusińskie słowo: »woroh«, ale brzmi jak westchnienie.

Alfred de Vigny -- La mort du loup

2010-10-27T22:20:00.003+02:00

A voir ce que l'on fut sur terre et ce qu'on laisse
Seul le silence est grand; tout le reste est faiblesse.

Thomas Pynchon -- 49

2010-10-14T00:00:00.002+02:00

Jestem jak projektor w planetarium: cały widzialny wszechświat zamknięty w kręgu sceny wydobywa się z moich ust, uszu, czasem i innych ujść. (...) Gdybym się tu teraz rozpuścił, (...) gdybym spłynął ściekami do Pacyfiku, znikłoby to wszystko, co dzisiaj widziałaś. Ty byś też znikła, ta część ciebie, która związała się, Bóg wie po co, z tym małym światkiem.

Bez Tytułu

2010-10-10T09:35:00.000+02:00

I understand that Scissors can beat Paper, and I get how Rock can beat Scissors, but there's no fucking way Paper can beat Rock. Paper is supposed to magically wrap around Rock leaving it immobile? Why the hell can't paper do this to scissors? Screw scissors, why can't paper do this to people? Why isn't notebook paper constantly suffocating students while they take notes in class?
I'll tell you why, because paper can't beat anybody, a rock would tear that shit up in 2 seconds. When I play rock/paper/scissors, I always choose rock. Then when somebody claims to beat me with their paper, I can punch them in the face with my already clenched fist and say: Oh shit, I'm sorry, I thought paper would protect you, you asshole.

Podgórzanin. Tygodnik społeczno-literacki, 1900, nr okazowy (1)

2010-07-23T18:35:00.001+02:00

Sprostowanie. W jednem z poważniejszych pism czytamy następujące sprostowanie: Wiadomość podana w przeszłym numerze o kucharce, która wskutek zawodu w miłości rozbiła sobie głowę pod Sukiennicami, nie była zupełnie zgodna z prawdą. Bliższe dochodzenia wskazały, że nie była to kucharka, lecz podoficer od artyleryi, powodem samobójstwa nie była zawiedziona miłość, lecz delirium tremens, a śmierć sama nie nastąpiła przez rozbicie głowy o filar kamienny, lecz wskutek wystrzału z pistoletu.

Anonim -- Talent Petrarki (...) poprzedzone żywotem tego sławnego człowieka

2010-07-22T23:04:00.002+02:00

Sądziłem nadto, że w czasach, gdy kobiety czynią wrażenie, iż nie czują się już godne miłości, gdy ostrzegają mężczyzn, iż nie są też godne szacunku, gdy tyle związków trwa nie dłużej niż dzień, a więzi trwałych rodzi się tak niewiele, ponieważ wciąż goni się za przyjemnością, a owocem są jedynie wyrzuty i wstyd, można by zapewne oddać niejaką usługę Moralnym Obyczajom i pomóc łaskawej Płci odzyskać należną jej cześć, a to przez ukazanie jej oczom, dzięki tej historii, wzorca miłości delikatnej i tkliwej, miłości która zadowala się swym własnym żarem, która przez dwadzieścia lat żywi się uczuciem, cnotą i chwałą.

Stanisław Vincenz -- Listy z nieba

2010-06-19T20:50:00.002+02:00

Tanasij wyjaśnił:
-Pożegnać się trzeba ze starą chatą, bo kto wie.
Dziedzic uśmiechnął się:
-Ale tam więcej luda jakiegoś, bo mówiliście "wy".
-Mój panie - odparł Tanasij - są tacy, co nawet do Hospoda mówią "ty", jakby z Nim świnie paśli. Ja - nie. Naprzeciw tej chaty jestem młoda drzewina, co chowa się pod starym lasem.

Michal Paweł Markowski -- Antropologia, humanizm, interpretacja

2010-06-15T10:37:00.000+02:00

Kto zaś niczego o życiu powiedzieć nie potrafi, literaturą w ogóle nie powinien się zajmować i odwrotnie: kto o literaturze zajmująco opowiadać nie potrafi, w życiu niczego doświadczyć nie może.

Charles Bukowski -- Kobiety

2010-05-13T18:24:00.000+02:00

Jestem zadowolony, że nie jestem ani zakochany, ani pogodzony ze światem. Tak, lubię być w konflikcie z całym światem. Ludzie zakochani stają się często drażliwi, wręcz niebezpieczni. Tracą poczucie dystansu i poczucie humoru. Robią się nerwowi, przypominają ponurych psychopatów. A niekiedy nawet stają się mordercami.

Stanisław Vincenz -- Barwinkowy wianek

2010-05-04T22:03:00.002+02:00

Jeśli dwóch kłóci się, a jeden ma rzetelnych 55% racji, to bardzo dobrze i nie ma co się szarpać. A kto ma 60% racji? To ślicznie, to wielkie szczęście, i niech Panu Bogu dziękuje. A cóż by powiedzieć o 75% racji? Mądrzy ludzie powiadają, że jest to bardzo podejrzane. No, a co o 100%? Taki, co mówi, że ma sto procent racji, to paskudny gwałtownik, straszny rabuśnik, największy łajdak.

Stanisław Barańczak -- Drobnomieszczańskie cnoty

2010-04-21T20:53:00.001+02:00

Ta bezbrzeżna, zalana, lirycznie-bokserska
pogarda w oczach artysty J., gdy się przysiadał w „Smakoszu",
zionąc nieogolonym, trzydniowym podmuchem:
jak to, ja pod krawatem, kiedy on pod muchą,
ja skrępowany, zapięty, gdy on ostatnią z koszul
rozrywa jak krwawiącą pierś! Filisterski brak serca,

Drobnomieszczańskie cnoty. Ja wiem, ja się ich wstydzę,
od lat poniżej poziomu: co za blamaż, nie mieć w biografii
ani jednego rozwodu, dewiacji, większego nałogu,
kuracji psychiatrycznej, burzliwego romansu na boku,
pełnokrwistego podcięcia żył; jakieś szare gary
zamiast tęczowych skandali; chandry trwające z tydzień,

zamiast żeby z szacunkiem szeptano: „B. ma potworne
wielomiesięczne kryzysy"; żadnego dzwonienia po nocy
do przyjaciół z żądaniem wysłuchania nowego wiersza,
pożyczki na heroinę czy kaucję, znalezienia w ich życiu miejsca
na mnie, całego; nic - czasem list, lecz bez krzyku „Pomocy!",
najwyżej z aluzją typu: „Ostatnio jestem w złej formie".

Ja wiem, to nie materiał na mit, kult, legendę,
film z Robertem De Niro, tłuczeniem szkła i scenami.
W którym momencie zszedłem, nieuleczalny prymus,
na tę złą drogę? Skąd ten chorobliwy przymus,
aby udawać zdrowie, ustawiać przed zniszczeniami
barierki i makiety? Z pewności, że nie będę

i tak słyszany ze swoją zdławioną supliką do nikąd
w chórze profesjonalnie dźwięcznych koloratur
skowytu? Z nieśmiałości? Z nie do zniesienia jaskrawej
świadomości, że trzeba by, na dobrą sprawę,
w każdej sekundzie życia powtarzać to samo „ratuj"?
Z niechęci do zakłócania spokoju ratownikom
czy z krańcowej niewiary w ich ratownicze talenty?

Z pychy: że dam sobie radę z upchniętym do wnętrza złem?
Czy z innej pychy: kogoś, kto jest tak niedościgłym mistrzem
własnych braków i mroków, że nie wciąga w ich system zamknięty
nikogo, igrając z myślą: och, gdybym tak zdradził, co wiem;
gdybym chciał wam powiedzieć to wszystko, o czym milczę?

Marcin Sendecki -- Tym razem obędzie się bez ofiar

2010-01-30T12:39:00.000+01:00

Będzie święto, nagłe i podniosłe, pełne
słońca i nowych, błyszczących butów. Tym
razem mikrofony nie zawiodą, chłopcy będą
radośnie pluć z balkonów i mięso, mięso
ruszy ulicą, zapalimy papierosy od podręcznych
zniczy. I tyle będzie słów, jasnych jak miedź,
jak drzwi kościoła. Będzie święto, będziemy jeść
ciastka.

Miron Białoszewski -- Donosy rzeczywistości

2010-01-23T12:54:00.001+01:00

Za ileś puk-puk. Hydraulik. Do Le.:
- ja tylko po to wstąpiłem, żeby panu powiedzieć, że pan dobrze mówił.

Seweryn Goszczyński -- Kilka słów o Ukrainie i rzezi humańskiej (z Zamku kaniowskiego)

2010-01-23T12:50:00.002+01:00

Zresztą wiem dobrze, że przemowa, i przypisy nie naprawią ladajakiego tekstu. Każdy za siebie.

Cezary Leżeński -- Czy Bóg był po stronie Niemców

2009-11-26T22:30:00.000+01:00

Okładka tej książki przenosi nas w zamglone lasy, gdzie polscy partyzanci żyli wśród płomieni ognisk, wybuchów bomb i łun pożarów. W tej surrealistycznej atmosferze zadawali sobie oni na pewno tytułowe pytanie. Ale czy było to pytanie?
Wyodrębnienie słowa "czy" oraz brak pytajnika sprawia, że w tytule jest coś ze stwierdzenia.

Stanisław Vincenz -- Prawda starowieku

2009-08-07T22:34:00.001+02:00

Pamięć dawnych dziejów i dawnych opowieści utrzymuje się długo i pewnie. Długowieczni ludzie, powiastuni cudowni o przebogatej pamięci, jak łąka górska soczystej a wonnej, przejrzystej i lotnej jak powietrze wierchowe, ale bynajmniej nie miękkiej jak wosk, co rzednie za lada tchnieniem, owszem twardej jak kryształ, powiadają: tak a tak było na pewno, nie inaczej, wszystko inne, to puste gadania. Lecz dziwów i cudów nie odsuwa się w zamierzchłe czasy. Opowieść przybliża je i przyciąga ku nam. Dzieją się i teraz. Przekazuje się je bowiem żywym słowem, tętniącym jak krew rodowa. Ta krew w żyłach rodów krąży, co w słowach powiastunów. Ludzie nie tylko krwią wiążą się z dawnymi rodami, lecz i wieściami o dawności. Nie tylko dziedzictwem trzymają się i karmią, lecz także żywą strugą wieści przekazanych. Inne plemiona mają swoje stare księgi, święte pisma i biblie wzniosłe, talmudy arcymądre, a nasze górskie rody żywą księgę mają.

Stanisław Vincenz - napisał tu coś, co może być mottem tego bloga. Pewno jest to prawda mało ambitna, bo nie da się jej wyrazić inaczej niż vincenzowsko - niby po ludowemu, ale kilka małych znaczków zdradza, że pisał to wykształcony Polak, jedynie rozmiłowany w huculskim myśleniu.
Vincenz tylko pozornie mówi o "czasie górskim", którego doświadczył chyba niejeden cepr w górach: "z Pisanego Kamienia do cerkwi Krasnojylskiej, to niedaleczko, ot minutek parę" (czyli idzie się 5 godzin górami). Tak naprawdę Vincenzowi chodzi o coś zupełnie innego - o konieczność subiektywizmu, o tworzenie osobnego świata, który istnieje tylko pomiędzy osobami wtajemniczonymi w opowieść.

Ménie Muriel Dowie -- Panna w Karpatach

2009-07-01T00:49:00.004+02:00

[Huculi] jest to rasa wojownicza. Jeszcze niedawno, idąc za pługiem, byli uzbrojeni po zęby, i ani ich wzrost, ani sokole twarze nie przywodziły na myśl spokojnego ludu rolniczego. Najprawdopodobniej już podczas panowania Rzymian na Rusi Czerwonej – gdy Kołomyja została założona przez rzymskich kolonistów – Huculi zamieszkiwali wschodnie Karpaty. Do siebie samych odnoszą się jak wojownicy, używają łacińskiego słowa >>leginju<< (legionista), a ich ulubiony zwrot to >>ej ware leginju!<<.
Wszystkie te hipotezy (...) odpowiedzą angielskiemu czytelnikowi na pytanie o rasową odrębność, o wyraźnie odmienną powierzchowność, temperament, zwyczaje tudzież moralność (...).

Ménie Muriel Dowie – była angielską damą, która sto dwadzieścia lat temu podróżowała po Karpatach, debiutując później swoimi wspomnieniami. Jest to fascynujące studium totalnej mitomanii oraz braku chęci zrozumienia napotykanych ludzi i scen, bowiem Dowie bardziej czerpie ze swoich idoli (Henry David Thoreau czy Leopold Sacher-Masoch – ten od sadyzmu) niż z tego, co widzi.
Warto zwrócić uwagę na ostatnie słowo w owym fragmencie. Wszyscy autorzy tamtych czasów piszący o Hucułach zgodnie twierdzą, że panuje tam jedna wielka komuna seksualna, wszyscy śpią ze sobą za pieniądze albo z czystej przyjemności, mąż rozporządza żoną, żona się z tego cieszy itp. Ciekaw jestem, ile z tych opowieści jest czczymi, książkowymi wyobrażeniami na temat „dzikusów”, a ile fantazjami erotycznymi cudzoziemców.

Robert Bringhurst -- Te wiersze

2009-06-30T16:28:00.005+02:00

Te wiersze, te wiersze,
te wiersze, mówi ona, to wiersze
bez miłości w środku. To są wiersze człowieka
który opuściłby swoją żonę i dziecko bo
przeszkadzały mu w pracy. To są wiersze
człowieka który zabiłby swoją matkę by zażądać
spadku. To są wiersze człowieka
podobnego do Platona, mówi ona, mając na myśli coś
czego nie rozumiem ale co i tak
mi ubliża. To są wiersze człowieka
który woli spać samemu niż z kobietą,
mówi ona. To są wiersze człowieka
o oczach jak scyzoryki, o rękach kieszonkowca,
wyplecione z wody i logiki
i głodu (...)

Robert Bringhurst - jest kanadyjskim poetą oraz typografem. Napisał podobno fajny i słynny nawet w Polsce podręcznik do typografii. Tłumaczył też eposy ludu Haida z zachodniego brzegu Ameryki Płn., co przyniosło mu popularność w zachodnich kręgach literackich, zaś ze strony Haida klątwę za to, że wykradł im ich opowieści, a następnie niewiernie przetłumaczył.

Juliusz Słowacki -- Lilla Weneda

2009-06-16T18:01:00.005+02:00

KRAK
Mamo, ja nie chcę więcej tego starca
Bić kamykami. On się już nie rusza.

GWINONA
Krak, jak wyrośniesz, będzie z ciebie baba.

Juliusz Słowacki - kiedy pisał on Lillę Wenedę, chyba nie wierzył już głęboko w stylistykę romantyczną ze całym jej napuszeniem, frenezją i pokręconymi bohaterami. Stąd wzięły się te przerysowania: fragmenty o Rozie zapładnianej przez popioły rycerzy, o Gwinonie dającej do zabawy swoim synkom oczy wyrwane wrogowi, czy o Sygonie, który obwieszcza swojemu władcy: "Lechu, jestem łysy."

Dwóch pijaków na pętli w Bronowicach

2009-05-26T22:49:00.004+02:00

[Pętla tramwajowa w Bronowicach Małych. Dwóch pijaków siedzi pod automatem do biletów, jeden śpiewa. Podchodzę do automatu.]
Pierwszy do drugiego: Ten pan nie ma dla nas żadnych drobnych.
[Śpiewa.]
Drugi: Przepraszam, czy ma pan jakieś drobne?
Pierwszy: Przecież mówił, że nie ma. Jakby miał, to by dał.
[Śpiewa.] [Automat nie chce mi przyjąć banknotu.]
Pierwszy: Wylatuje. Jak ja to mówię: wyskakuje.
[Śpiewa dalej.] [W końcu mi się udaje, wylatują drobne, chowam do portfela. Oni się patrzą.]
Pierwszy: Jakby miał, to by dał.

Dwaj pijacy - nie byli szczególnie wyjątkowi, ale pierwszy z nich śpiewał tak niesamowicie czystym głosem, że aż mu zazdrościłem. I tej gadki też. A była to któraś niedziela, przed południem.
Nie wiem, jaki alkohol czyni takie cuda.

Michał Federowski -- Lud białoruski na Rusi Litewskiej

2009-04-22T23:46:00.004+02:00

"Marcin Luter z wielkiej nauki zdumiał i ustanowił niemiecką wiarę. Wiele narodu przekabacił na Niemców. Tylko on sam wiedział, co niemiecka wiara nic nie warta, bo kiedy jego własna matka prosiła, że także chce zostać Niemkinią, to jej powiedział: >>Nie wolno!<<"

Michał Federowski - gromadził mnóstwo fantastycznych wypowiedzi, dowcipów i piosenek białoruskich chłopów.

Marcin Świetlicki -- Gorączka

2009-04-12T21:32:00.002+02:00

Długo pościł, a Bóg
nie przyjął postu.
Bez uzasadnień. Mógł,
a nie przyjął. Po prostu.

Pod powiekami
biała gorączka.
Gdyby anioła spotkał -
to z nim zwarłby się,

ale (...)

Marcin Świetlicki - jest religijny. Ciężko było mi zdecydować się na jakiś jego konkretny fragment z okazji Wielkiejnocy. U niego Wielkanoc trwa nieustannie: jednocześnie wydarza się śmierć, zwątpienie, zmaganie się Piotra z sobą, z tłumem, rozpacz, ciągłe zmartwychwstania, niedowierzanie i niezdarna radość.
Również Wielkanoc to cały Stary i Nowy Testament opowiedziany w Tydzień.
Wesołych Świąt Wam życzę.

Pacal Quignard -- Wszystkie poranki świata

2009-04-06T21:11:00.003+02:00

Naraz pan de Sainte Colombe chwycił swego ucznia za ramię i zatrzymał go. Przed nimi stał mały chłopiec, który opuścił spodnie i siusiał, robiąc dziurę w śniegu. Odgłos gorącego, topiącego śnieg moczu, mieszał się z trzaskiem pękających krysztalków lodu. Sainte Colombe ponownie położył palec na ustach.
- Nauczyłeś się odróżniać ozdobniki - rzekł.
- To również opadanie chromatyczne - popisał się wiedzą pan Marin Marais.
Pan de Sainte Colombe wzruszył ramionami.
(...) Pan Marais dodał jeszcze:
- A może prawdziwa muzyka związana jest z ciszą?
- Nie - pokręcił przecząco pan de Sainte Colombe. Potem popatrzył chłodno na pana Marais i powiedział:
- Już późna noc. Skostniały mi nogi. Żegnam pana.
I znienacka pozostawił go samego.

Pascal Quignard - swoimi siedemdziesięcioma stronami opowiadania o mistrzu barokowej violi, panu de Sainte Colombe, powiedział mnóstwo o muzyce.
Muzyka, czyli coś, co łączy wszystkie pokolenia? Coś, co możemy poznawać bez żadnych ograniczeń, bez względu na to, kiedy ktoś ją zapisał? Jako twórcza siła, istniejąca potencjalnie wokół nas? Nad którą ludzie mogą tylko próbować zapanować?
Może tak, i właśnie dlatego cisza nie jest muzyką. Właśnie dlatego w ekranizacji tejże powieści muzyka nie jest grana przez postaci, lecz przechodzi ze sceny w scenę, co daje efekt wręcz baśniowy.
(To taka notka z okazji Misteriów Paschaliów).

Sławomir Elsner -- Piosenka pijaka II

2009-03-18T13:55:00.001+01:00

I znowu ta myśl, która mnie brudzi:
miłość jest biała i podła, dzika i ciężka
jak polarny niedźwiedź. I znowu
zaczynam się bać, bo na biegunie noc,
pół roku nocy, początek błądzenia.
(...)

Krzysztof Rutkowski -- Requiem dla moich ulic

2009-03-14T00:47:00.000+01:00

Dawno, dawno temu, w dzielnicy Le Marais, Hôtel Saint-Pol stał naprzeciwko Hôtel des Tournelles. Po płomienistym weselu Hôtel Saint-Pol zaczął podupadać. (...) Franciszek I wolał Loarę, a poza tym zawsze potrzebował pieniędzy, więc Włości Świętego Pola wyprzedawał po parceli, ale od czasu do czasu lubił zapraszać towarzystwo do popadającego w ruinę majątku damy i kawalerów na ucztę połączoną z podziwianiem dzikich zwierząt.
(...) Brantôme w "Żywotach pań swawolnych" opisał jak pewna dama rzuciła rękawiczkę na arenę z walczącymi ze sobą lwami i rzekła do kawalera De Lorges, że jeśli naprawdę ją kocha tak mocno, jak codziennie powtarza, to niech zejdzie na arenę i rękawiczkę przyniesie. Kawaler De Lorges zszedł pośród rozsierdzone bestie, rękawiczkę damie rzucił w nos i nigdy już więcej gadać z nią nie chciał, choć obsypywała go faworami i pragnęła mu oddać to, co ma najcenniejszego w najbliższych krzakach bzu. Kawaler De Lorges opuścił popadający w ruinę Hôtel Saint-Pol główną bramą od strony ulicy Świętego Antoniego.

Krzysztof Rutkowski - śledzi, wykopuje, całe lata w Paryżu siedzi i wybiera białe kamienie przeróżnych historii, jakie wciąż i wciąż to miasto z siebie wypluwa. Każda piędź ziemi jest zryta przez Rutkowskiego w jego przepięknych pasażach, w których najbrudniejsze dziwki przechadzają się po tych samych ulicach, przy których 200 lat wcześniej mieszkały kryształowe księżne i dumni biskupi.
Tę iście westernową historię o rękawiczce zaadaptował Schiller.

Clive Staples Lewis -- Odrzucony obraz. Wprowadzenie do literatury średniowiecznej i renesansowej

2009-02-28T16:14:00.006+01:00

[Demony] jak nieprzemijający bogowie są nieśmiertelne; jak śmiertelni ludzie są przemijające. Niektóre z nich, zanim stały się demonami, żyły w ciałach ziemskich; były faktycznie ludźmi. (...) Ale nie jest to prawdą w odniesieniu do wszystkich demonów. Niektóre, takie jak Sen lub Miłość, nigdy nie były ludźmi. Indywidualny demon (albo genius, normalny łaciński odpowiednik wyrazu daemon) z tej klasy zostaje przydzielony każdemu człowiekowi jako jego "świadek i stróż" w ciągu życia (Apulejusz, XVI). Zabrałoby nam zbyt wiele czasu śledzenie etapów, którymi genius człowieka, niewidzialny, osobisty i zewnętrzny towarzysz, stał się jego prawdziwym ja, następnie typem umysłu i ostatecznie (dla romantyków) darem literackim lub artystycznym. Zrozumieć ten proces w pełni oznaczałoby uchwycić ten wielki ruch do uwewnętrznienia i wynikające z niego wywyższenie człowieka oraz zasuszenie zewnętrznego wszechświata, na których w tak wielkiej mierze polegała psychologiczna historia Zachodu.

Clive Staples Lewis - był autorem mnóstwa esejów o średniowieczu i, prócz tego, Opowieści z Narni. W swoim Odrzuconym obrazie tropi we wspaniały, dowcipny i niesamowicie erudycyjny sposób średniowieczny Model świata. Wyłania się on ze strzępków literatury, teorii filozoficznych branych w nawias i dziedzictwa antycznego, w którym średniowieczni ludzie zaczytywali się tak jak my w opiniotwórczych tygodnikach.
Porównajcie sobie to z listem Claude'a Debussy'ego, który wspominałem kilka postów temu.

Edwin Morgan -- Chaffinch Map of Scotland (Ziębowa mapa Szkocji)

2009-02-13T21:16:00.006+01:00

(Państwo sobie klikną na obrazek, to sobie powiększą.)

Edwin Morgan - jest szkockim poetą, który doprowadził podobno do odrodzenia poezji w Szkocji. Czy powyższy tekst jest:
a) utworem literackim?
b) onomatopeją? Zięby śpiewają w podobny, bardzo różnorodny sposób.
c) po prostu mapą Szkocji?
d) mapą pokazującą, jak różni ludzie nazywają pospolitego ptaka? W poszczególnych regionach Szkocji zwykła zięba ma zupełnie inne nazwy.
e) mapą pokazującą wielość perspektyw? Brak pewności, że to, co nazywamy, naprawdę istnieje?
f) dowodem na to, że Szkoci posługują się niezrozumiałym językiem?
g) wyrazem dumy z własnego pochodzenia?

Claude Debussy -- List do Jacquesa Duranda

2009-02-04T19:27:00.004+01:00

Tak więc jestem znowu z moim starym przyjacielem morzem, jest ciągle nieskończone i piękne. Jest rzeczywiście naturalnym zjawiskiem, które może w najlepszy sposób służyć ludzkiej istocie. Jednakże otaczamy je niewystarczającym szacunkiem… Nie powinno się pozwalać na zanurzanie tych znużonych codziennością ciał, tych wszystkich ramion i nóg poruszających się w śmiesznym rytmie, co może tylko doprowadzić ryby do płaczu. W morzu powinny mieszkać tylko syreny, ale jak można by nakłonić te dystyngowane istoty, by wróciły do wód tylko po to, by znaleźć się w tak złym towarzystwie?

Claude Debussy - nie tylko w muzyce atakował zwykłość i przydawał znaczeń najprostszym czynnościom. Takie myślenie symboliczne zaczęło obumierać w powszechnej myśli chyba wraz z racjonalizmem, kiedy to przekonaliśmy samych siebie, że pod warstwą odczuwalną świata nie ma wyższego sensu, lecz technika i biologia. Jak bardzo nadal nie chcemy przyjąć tego punktu widzenia w pełni i ze wszystkimi tego konsekwencjami, świadczą co rusz wzniecane bunty, słusznie oburzone rozmiarami skandalu, że materializm i psychologizm tryumfują.

Earl Babbie -- Badania społeczne w praktyce

2009-02-01T21:34:00.003+01:00

Stało się dla nas jasne, że są tylko trzy akceptowalne wyjaśnienia zbierania śmieci w miejscu publicznym:
1. Naśmieciłeś, zostałeś złapany i ktoś zmusił cię do posprzątania po sobie.
2. Naśmieciłeś i poczułeś się winny.
3. Kradniesz śmieci.

Earl Babbie - jest socjologiem. Naukowcem. Tak. Jego dalekowzroczne wnioski i intrygujące analizy spędzają mi sen z powiek.

How about a nice bit hot steaming cup of Shut the Fuck Up?

2009-01-24T12:25:00.002+01:00

Claude Lévi-Strauss -- Smutek tropików

2009-01-19T19:57:00.004+01:00

(...) Zadano kolonizatorom [z zakonu św. Hieronima] pytania zmierzające do ustalenia, czy ich zdaniem "Indianie byliby zdolni żyć samodzielnie na poziomie wieśniaków z Kastylii". Wszystkie odpowiedzi były negatywne: "W ostateczności ich wnukowie; lecz tubylcy są tak występni, że można w to wątpić" (...) I jako jednomyślny wniosek: "Lepiej jest dla Indian, aby się stali niewolnikami, niż pozostali zwierzętami na wolności." (...) W tym samym zresztą czasie na sąsiedniej wyspie (...)Indianie zajmowali się chwytaniem białych i topieniem ich; następnie tygodniami stawiali straż przy topielcach, żeby przekonać się, czy ich ciała ulegają gniciu. Z tego porównania ankiet wynikają dwa wnioski: biali powoływali się na nauki społeczne, podczas gdy Indianie mieli raczej zaufanie do nauk przyrodniczych; i gdy biali głosili, że Indianie są zwierzętami, ci ostatni ograniczyli się do podejrzenia, że biali są bogami. Biorąc pod uwagę jednakową niewiedzę, postępowanie Indian było na pewno bardziej godne ludzi.

Claude Lévi-Strauss - trzyma fason, oj trzyma fason w tych swoich filuternych historyjkach. Spóźnione życzenia kolejnych stu lat życia!

John Ashbery -- Śnieżka w piekle

2009-01-12T22:48:00.005+01:00

Na początku są takie, co nie bardzo pasują,
Ale jakoś uchodzą. A wtem, któregoś ranka,
Niektóre miejsca wydają się wprost cudowne:
Pogoda i woda wydaje się cudowna,
I spokojne, nocne niebo, co przychodzi
W czas, by nas uchronić jak miecz
Rozcinający niebieski płaszcz księcia.

John Ashbery - umie z pojedynczego, bardzo własnego, "mojego" miejsca wyjść w niesamowicie odległą perspektywę. Mimo że jego wiersze są opowieściami, to z rzadka odzywa się w pierwszej osobie, chcąc jakby wyślizgnąć się z odpowiedzialności.

Wikipedia -- księżna Tamara Czartoryska

2009-01-11T21:15:00.003+01:00

Tamara Czartoryska jest w prostej linii potomkiem Giedymina - dziada Władysława Jagiełły.
(...) Była prezenterką telewizyjną boksu tajskiego. (...) W 2005 roku była konsultantem w reality show American Princess i Australian Princess. W tym samym roku zdobyła też trzecie miejsce (brązowy medal) w sportowym reality show The Games, a rok późnije wzięła udział w zawodach zwycięzców wszystkich edycji programu. W 2006 roku zagrała małe role w dwóch filmach. W amerykańskiej stacji telewizyjnej Octane TV prowadziła program motoryzacyjny Sexy ROAD TEST.

Księżna Tamara Czartoryska - gra też w horrorach. Np. taki The Evil Woods dostaje 3 gwiazdki na IMDB. I muszę powiedzieć, że widzowie są łaskawi wobec tej przewybitnej podróbki Blair Witch Project.
Jednak oprócz tego wszystkiego zajmuje się działalnością charytatywną. Chwała jej za to. W zasadzie fajnie jest wiedzieć, w jaki sposób potomkowie polskich rodów magnackich radzą sobie we współczesnym świecie.

Slajd w kościele Stygmatów św. Franciszka w Bronowicach Wielkich -- Lulajże, Jezuniu

2008-12-25T22:40:00.001+01:00

Zamknijże znużone płaczem powieczki,
Utulże zemdlone łkaniem wardżeczki.

Autor slajdu bardzo się starał nie użyć niegramatycznej formy "usteczki" w drugim wersie. Naprawdę bardzo się starał.
Jeszcze weselszych Świąt życzę Państwu.

Ngmapang -- [do duchów przodków]

2008-12-13T16:28:00.002+01:00

Dzieci powinny stąpać po mokrym, a nie suchym liściu. Suchy liść szeleści.

Ngmapang -- był kapłanem w plemieniu Nakpantiib. Mieszkał w wiosce Nabwa, położonej przy drodze do Yendi, niedaleko Saboby, na pograniczu Ghany i Togo, gdzieś u równika, gdzie jest tylko gorący wiatr i pył. Czyli mieszkał zupełnie nigdzie, w miejscu, które nie istnieje, którego nawet nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, a tym bardziej zrozumieć, czym był dlań mokry liść.

John Milingtone Synge -- Wyspy Aran

2008-11-23T23:14:00.006+01:00

Chodziłem po wyspie niemal każdego dnia, lecz nie widziałem nic poza zwałami mokrego kamienia, strzępami piany i hałasującymi falami.
Łupkowaty wapień czernieje pod wpływem kapiącej nań wody, toteż gdziekolwiek bym się nie obrócił, wszędzie napotykałem tę samą obsesyjną szarość, wijącą się i kłębiącą między wąskimi poletkami, oraz to samo zawodzenie wichru, który huczy i gwiżdże w luźnych szczelinach ścian domu.

John Milingtone Synge - spędził na wyspach Aran kilka lat. Ateista, artysta, nowoczesny młodzieniec próbował zrozumieć tradycyjnych, ciężko pracujących ludzi, u których katolicyzm mieszał się z wiarą w elfy.

Anonim -- Kiedy wiodłem konie nad wodę

2008-11-18T23:57:00.006+01:00

6. Uderzyłem w relikwiarz
Ilaire, ilaire, itou,
Ilaire, ilaire, o, moja Nanette!
Uderzyłem w relikwiarz: „Obudź się, jeśli śpisz, pani!”

7. "Nie, nie śpię ani nie drzemię,
Ilaire, ilaire, itou,
Ilaire, ilaire, o, moja Nanette!
"Nie, nie śpię ani nie drzemię, czekam na ciebie w piekle.

8. Spójrz, me usta są pełne ziemi,
Ilaire, ilaire, itou,
Ilaire, ilaire, o, moja Nanette!
Spójrz, me usta są pełne ziemi, a twoje wypełnia miłość.

9. Obok mnie czeka miejsce
Ilaire, ilaire, itou,
Ilaire, ilaire, o, moja Nanette!
Obok mnie czeka miejsce i trzymam je dla ciebie."

Jest to tradycyjna piosenka francuska o bardzo prostej melodii: miarowej, spokojnej i sennej. Każdy wers przepoławia zawołanie do Nanette, co działa tym bardziej kołysząco. Jednak pod płaszczem banalnej melodii i ludowego charakteru kryje się historia rodem z Poego.
(Do posłuchania tutaj, świetne wykonanie Le Poème Harmonique.) (Oraz tu, urocza Francuzka.)

Robert Tekieli -- wywiad z "Brulionu"

2008-11-11T13:05:00.006+01:00

Robert Tekieli: Nie jest tak, że cała kultura popularna jest z gruntu zła, są takie westerny, w których wszystkie wartości są po kolei...
Andrzej Nowak: Były.
Tekieli: Były takie westerny.
Nowak: Już się ich nie produkuje.

Robert Tekieli - jest osobą potrzebną. Na początku redaktorował najważniejszemu polskiemu pismu literackiemu, potem przeszedł nawrócenie i zmienił profil pisma na ultrakatolicki. Jednak z jego środowiska niejednokrotnie wychodził najciekawszy obecnie ferment myślowy. Niektórym śmierdzi.

Marcin Baran -- Okruchy miłości, pęczniejące kłamstwa

2008-10-25T12:31:00.003+02:00

(...) Kupować chleb i przewijać
dzieci, chodzić do dentysty
albo do spowiedzi - jest w tym
godzien podziwu rytm i przeznaczenie.
Ale ona ma tak dokładne ciało,
spazmatyczne pośladki
i szczupłe nawet uszy.

Marcin Baran - pisze o seksie i ładnych ciałach kobiet. Ale bez tej histerycznej nuty, jaka często zdarza się poetom dokumentującym codzienne wrażenia, a która szczególnie często zdarza się poetom piszącym o tym, jak fizyczność naciera i zdaje się być ważniejsza od spraw duchowych. Te wiersze to małe elegie o pożądaniu.

Gráinne -- do Diarmuida Ua Duibhne

2008-10-11T16:13:00.002+02:00

Struga wody jest odważniejsza od ciebie, gdy przychodzi do miłości.

Gráinne i Diarmuid Ua Duibhne – to bohaterowie aithead (opowieści o ucieczce), jednego z typów celtyckich pieśni. Gráinne była żoną sławnego wojownika, Fionna Mac Cumhaila. Jednakże Diarmuid chciał pozostać wiernym swojemu dowódcy, więc po wspólnej z nią ucieczce obiecał sobie, że nie tknie dziewczyny. Pewnego dnia, kiedy przeprawiali się we dwoje przez strumyk, kropla wody spadła na wewnętrzną stronę uda Gráinne’y. Powiedziała ona wtedy te słowa i Diarmuid już nie wytrzymał.

Jorge Louis Borges -- Owładnięcie wczoraj

2008-09-22T23:29:00.004+02:00

Tylko to co umarło jest nasze, naszym jest to co straciliśmy.
Była Troja, ale Troja przetrwa w heksametrze, który ją opłakał.
Izrael istniał kiedy był pradawną tęsknotą.
Każdy wiersz z czasem staje się elegią.
Nasze są kobiety, które nas zostawiły, już nie poddanych przededniu,
zgryzocie, niepokojom i udrękom nadziei.
Nie ma innych rajów poza rajami utraconymi.

Jorge Louis Borges - to dla mnie postać-zagadka. Izajasz mówiący językami, ślepy bibliotekarz, sięgający w głąb istoty rzeczy, istoty melancholii. Ten cytat od zawsze przyprawiał mnie o dreszcze, zwłaszcza jako motto najbardziej wzruszającego tomiku poezji - Arytmii Jacka Podsiadły. Kiedy dowiem się coś więcej o tym wszystkim, dam znać.

Natalia Löwowa -- do Ryszarda Löwa

2008-09-13T22:39:00.000+02:00

Miałeś rację.

Natalia Löwowa i Ryszard Löw - przez wiele lat podróżowali po Europie, a gdy Natalia (urodzona w Belgii) zachwycała się Rzymem, Paryżem czy Toledo, jej mąż zawsze powtarzał: "To jeszcze nic, poczekaj, aż zobaczysz Kraków." Kiedy w końcu udało im się przyjechać do Krakowa, zobaczyli ośnieżone Planty o zmroku i dorożkę w migotliwym świetle latarni. Wtedy właśnie Natalia powiedziała tamte słowa.
(To taka notka po przyjeździe z Bratysławy.)

Irek Grin, Gaja Grzegorzewska, Marcin Świetlicki -- Orchidea

2008-09-04T20:51:00.003+02:00

Na rogu Małego Rynku i Siennej spotkali kobietę w amarantowym płaszczyku.
- Przepraszam pana – zwróciła się do mistrza – pan mieszka w tej kamienicy, co człowiek, na którego mówią mistrz. Czy nie wie pan przypadkiem, jak go mogę zastać?

- Nie znam – odparł spłoszony mistrz.
A Dyduch nie mógł oderwać wzroku od ślicznej buzi (...) i postanowił, że trzeci raz tego dnia nie skłamie.
- To on – wyciągnął palec oskarżycielsko w kierunku mistrza.

Irek Grin, Gaja Grzegorzewska i Marcin Świetlicki - odnowili we mnie wiarę w dwie rzeczy: możliwość wspólnego pisania książki przez kilka osób; oraz powieść w odcinkach. Troje znawców kryminału nie tylko tworzy i publikuje na łamach Onetu ciekawą historię, potrafiąc w taki sposób skonstruować opowieść, aby utrzymywać czytelników w oczekiwaniu na dalszy ciąg, ale udaje im się chyba rzecz trudniejsza, z jaką niejeden Prus i niejedna Clara Veritas sobie nie radzili - komponowanie spójnej fabuły, która broni się jako całość.

Stanisław Wyspiański – List do Tadeusza Stryjeńskiego z Wenecji, 16 marca 1890r.

2008-08-16T18:08:00.001+02:00

W uszach brzęczy mi ciągle ten wiersz z P. Tadeusza – „czyż nie piękniejsze stokroć deszcz i niepogoda”, jakby ironia – żal i przymus, żeby mu raz musieć złorzeczyć – i złorzeczyć temu Litwinowi, z parafii, co włoskie niebo nazywa „zamarzłą wodą”.

Stanisław Wyspiański – znalazłszy się w Wenecji, zachwycił się tamtejszym krajobrazem, nasyceniem barw i wspaniałością zabytków. Z tym większą złością, niepewnością i wyrzutami sumienia musiał wtedy czytać Mickiewicza, który przedkładał szaroburą pogodę w Polsce nad włoskie niebo - tylko dlatego, że ów deszcz, błoto i plucha są polskie.

Dmitrij Anatoljewicz Miedwiediew -- [wypowiedź telewizyjna]

2008-08-11T23:43:00.007+02:00

Rosja historycznie jest gwarantem bezpieczeństwa narodów Kaukazu. To nasza misja i obowiązek. Nigdy nie byliśmy i nie będziemy w tym regionie biernymi obserwatorami. (...) Należy pokazać przywódcom Gruzji, iż nie będziemy tolerować działań przestępczych, będziemy teraz wymuszać na nich pokój.

Dmitrij Anatoljewicz Miedwiediew - oraz Wołodia Władimirowicz Putin obecnie stosują wobec Gruzji retorykę, którą zapoczątkowali politycy USA, mówiąc o swoich przeciwnikach wojennych. I tak, po raz kolejny Rosja wykorzystuje zachodnią "wizję świata" dla swoich celów, pokazując dwie rzeczy: miałkość tej wizji oraz głębokie niezrozumienie, z jakim Zachód wciska się w różne rejony świata. Kiedyś na swój sposób wykorzystali świetlane idee Franklina D. Roosevelta o "strefach wpływów", co skończyło się decyzjami jałtańskimi, a teraz patrzmy, jak "walcząc z terroryzmem" anektują Gruzję.

Marcin Cecko -- tele

2008-07-24T00:01:00.005+02:00

odbierz telefon
weź
odbierz ode mnie telefon
odbierz moje ubrania
wszystkie i natychmiast
odbierz ze mnie ubrania
w całości i do końca

muszę powiedzieć ci coś do ust
muszę powiedzieć ci coś do ust

mogę na tym stracić
jestem gotowy
mogę się podłożyć zobacz
(...)

odbierz telefon
gotowe gotowe gotowe
przyjdź i zabierz się
za mnie

Marcin Cecko - chodzi jak dres i mieszka w Warszawie. Jednak jego wierszy nie da się w pełni zrozumieć, jeśli nie usłyszało się ich w wykonaniu autora - zazwyczaj wykrzykuje je do mikrofonu, akompaniując sobie np. dziecinną plastikową gitarką. Są to pocięte strzępki codziennych rozmów zwykłych ludźi - gdy zagęszczone, odsłaniają swój rozpaczliwy apel o odzew: mów, mów mi, ale i move me.

Zygmunt Sarnecki -- Zwyczaje towarzyskie

2008-07-12T12:06:00.006+02:00

Do jakiego wieku wdowa uważać się ma za młodą? Idąc za głosem opinji publicznej, jako słup graniczny oddzielający młodość od niepodległości kobiecej stawiamy cyfrę lat trzydziestu, a w wyjątkowych razach czterdziestu. (...)
Narzeczony przed codzienną wizytą u narzeczonej obowiązany jest przysłać bukiet. Kolor kwiatów w tym bukiecie zmieniać się powinien codziennie, zaczyna się od białych, i stopniowo dodaje się różowe, tak iż w wigilię ślubu ostatni bukiet zwykle jest zupełnie czerwony...

Zygmunt Sarnecki - obok kilku marnych sztuk teatralnych zdołał napisać w drugiej połowie XIX wieku dziełko o savoir vivre. Stało się ono bestsellerem po pierwszej wojnie światowej, kiedy wszyscy nowobogaccy chcieli poznać zasady zachowania się w towarzystwie. Oczywiście podręcznik Sarneckiego był już zupełnie nieaktualny, co wywołało ironiczne komentarze wśród ludzi lepiej obytych.

Władimir Nabokow -- Motto do tomiku wierszy "Stichi"

2008-07-07T00:38:00.000+02:00

Un souvenir heureux est peut-etre sur terre plus vrai que le bonheur.
(Wspomnienie doznanego szczęścia jest być może prawdziwsze od samego doznania.)

Władimir Nabokow - już w dzieciństwie używał francuskich i angielskich zwrotów do kolegów w szkole, więc nikt go nie lubił. Wiersze pisał słabe, ale za to zbierał motyle. Motto jest z Musseta.

Wojciech Bonowicz -- Albo-albo

2008-06-25T21:55:00.003+02:00

(właśnie miało być lato
lecz deszcz spadł i je strącił pa)

Wojciech Bonowicz - poezja jako taka dzieli się podobno na wiersze miłosne i nie, zaś wiersze Bonowicza dzielą się na te o Bogu i te, gdzie nie pisze nic o Nim. Wojciech Bonowicz w zasadzie tych drugich nie pisze. A może w ogóle takie nie istnieją.

Jacek Podsiadło -- Mimo, że mamy wstać rano do pracy, zamiast spać wspominamy niezwykłe zdarzenia

2008-06-10T23:14:00.004+02:00

Jeszcze przyjdzie tu po nas anioł z powietrzną trąbą.
Sprawi, że pewnego pięknego dnia wypierdolą nas z pracy.
Zabiorą nam mieszkania.
Odejdą od nas żony.
Będą się dziać rzeczy straszne.
I znów staniemy się wolni.

Jacek Podsiadło - kiedyś był właścicielem najsłynniejszych dredów w Polsce i zarzucał w wierszu Miłoszowi, że "skurwieli nie nazwał skurwielami". Potem urodził mu się syn, a jego twórczość skondensowała się, zmężniała, ale stała się chyba jeszcze bardziej powszednia jak chleb.

Marek Bieńczyk -- Terminal

2008-06-10T16:21:00.003+02:00

Dam wam dobrą radę: nie piszcie testamentów, popijając różowe wino, vin rosé. Pijcie białe, gdy zbieracie wszystko, czerwone, gdy wszystko dzielicie. Co prawda przy różowym wychodzi efektownie, czyż nie tak?, za to zupełnie nieskutecznie.

Marek Bieńczyk - koneser win. Pisze książki podobne stylem do thrillera "Se7en". Z jednej strony można je czytać po prostu jak opowieści o kochankach czy szpitalu psychiatrycznym, a z drugiej otwierają mnóstwo kulturowych nawiązań, mechanizmów i gierek. Czyli tzw. postmodernizm.

Przemysław Owczarek -- Sierpień

2008-05-25T12:02:00.003+02:00

Mężczyźni przynoszą z ogrodu cukinie. Kobiety duszą leczo, para wymyka się z garnków i goni mgłę na łące. I wtedy niebo mówi do ziemi: to jest naprawdę ładny wieczór. A ziemia? Ziemia nie odpowiada, ziemia jest pyszna, ziemia ukryła wszystkie tajemnice w strąkach fasoli.

Przemysław Owczarek - pracuje w muzeum chyba w Łodzi. Napisał książkę o kulcie Jana Pawła II w Polsce, ale poza tym jest fajnym facetem. Jego wiersze są gęste, zapętlające się, pachnące mleczem i zalanymi łąkami nad Biebrzą.

Witkacy -- 622 upadki Bunga, czyli demoniczna kobieta

2008-05-18T20:51:00.007+02:00

Nie macie Boga, a chcecie uwierzyć w Szatana, aby was bawił w godzinę śmiertelnej nudy.

Witkacy - wróciwszy do Polski w 1917 r., z przerażeniem patrzył na powszechny entuzjazm, bezkrytyczną radość z odzyskania niepodległości i fakt, że nikt nie chciał spostrzec, iż Polskę zaczynają otaczać dwa żywioły totalitaryzmu.

Anonimowy sprzedawca skarpet -- Mantra

2008-05-03T17:10:00.004+02:00

Tanio, okazja, skarpety polecam. Tanio, okazja, skarpety polecam. Tanio, okazja, skarpety polecam. Tanio, okazja, skarpety polecam.

Anonimowy sprzedawca skarpet - stał w latach 90.-tych z pudełkiem skarpet pod Bramą Floriańską albo na Starym Kleparzu i mamrotał swoją mantrę. Wyglądał na opóźnionego w rozwoju, toteż wszystkie dzieci się zeń śmiały, ale również się go bały.
Podobno między skarpetami miał ukryte narkotyki, więc w końcu zwinęła go policja.

Jaufre Rudel -- Kiedy strumień zdroju...

2008-04-19T16:06:00.007+02:00

O, daleka Ukochana!
Serce moje ściska żal.
Inny balsam, driakiew inna
Twoich nie zastąpią słów,
Lecz alkowy Twej firana
Albo gaj niech nam gościny
Udzielą gwoli kochania.

Kiedy mogę o niej o niej myśleć,
Wtenczas ściskam ją, całuję.
Lecz usiedzieć nie dam rady,
Bo frasuję się i płonę,
Gdyż owocu z tego kwiata
Nie będzie. Wciąż mną chwieje
rozrywające uczucie.

Jaufre Rudel - był strasznie zdesperowany, żeby znaleźć sobie dziewczynę. Kiedy jego koledzy po powrocie z wyprawy krzyżowej opowiedzieli mu o pewnej Hodiernie, postanowił się w niej zakochać. Wprawdzie mieszkał we Francji (a ona w Trypolis - dzisiejszy Liban), ale nie stanowiło to dla niego problemu w pisaniu jednych z najnamiętniejszych wierszy w całym średniowieczu.

Lawrence Durrell -- Monsieur, albo Książę Ciemności

2008-04-01T21:29:00.005+02:00

Tak, przeszłość zyskała teraz dziwnie jędrną głębię, wagę, która bynajmniej nie składała się (...) z wielu tęsknot. Była pełna i soczysta, dorodna jak jesienny owoc. (...) Poczucie nieuchronności, osamotnienia i tym podobne składały się natomiast na teraźniejszość. Tu, wysoko, wiosna skrobała do drzwi jak pies.

Lawrence Durrell - pisarz brytyjski, spędził większość swego życia poza krajem, bowiem Anglia napawała go odrazą. Jego melancholijna proza (Kwartet aleksandryjski i Kwintet awinioński) opowiedziana jest w skupiony i niezwykle kunsztowny sposób.

x. Benedykt Chmielowski -- Nowe Ateny

2007-11-10T12:57:00.001+01:00

Znaki opętanego prawdziwe te są:

1) Jeśliby koźlęciny przez 30 dni jeść nie chciał.

2) Jeśli ma oczy straszne, członki słabe.

3) Jeśli nie chce mówić psalmu: "Miserere mei Deus" ("Boże, zmiłuj się nade mną") etc., "Qui habitat" ("Kto przybywa"), Ewangelii św. Jana, "In principio erat verbum" ("Na początku było słowo") etc., "Magnificat anima mea" ("Podnosi się dusza moja") etc.

4) Jeśli mówi językiem cudzoziemskim nie nauczonym.

5) Jeśli na czytanie nad nimi egzorcyzmu strachają się kapłana i ręki jego.

6) Od niektórych wychodzi zimny wiatr.

7) Niektórych głowa dziwnie ciąży.

8) Innym mózg ściśniony bardzo zdaje się.

9) Innym coś się zdaje rzucać w żołądku, jak gałka albo wąż, jaszczurka, żaba, skąd womity ciężkie.

10) Innym brzuch się zdyma jako bęben.

11) I to znak opętanego: serca ściskanie, rzucanie się jak ryba w której części ciała.

12) Przechodzenie od głowy do nóg, od nóg do głowy jakiegoś wiatru.

13) Znaki bywają czarne, napuchłe gęby, gardła podnoszenie, nadymanie.

14) Na pytanie hardo odpowiadają. Spytani często, choć przymuszeni, gadać nie chcą.

15) Czasem nad miarę dyskursują (rozprawiają), ale nie wiedzieć, co by to był za dyskurs.

16) Sen miewają cudnie twardy i jakby byli bez zmysłów, często się prezentują.

17) Często się czegoś nagle lękają.

18) Różnych zwierząt, bestii głos naśladują, jako to ryczenie lwów, niedźwiedzi, wołów, szczekanie psów, kwiczenie, beczenie etc.

19) Zębami zgrzytają, jak psy wściekłe zapienią się.

20) Idą nad jakie przepaści, na drzewa, mury.

21) Od ręki na sobie cudzej położonej czują coś albo zimnego, albo gorącego, albo ciężkiego.

22) Położenie na sobie relikwii sekretnie czują, każą odrzucić, smrodem nazywając.

23) Wszelkie rzeczy duchowne, święcone mają w nienawiści, osobliwie księży, egzorcystów; w kościół wnijść nie chcą. Krzyża, wody święconej, ewangelii, pasji czytania tak nie lubią, że się zżymają, rzucają jak na torturze, pocą się, zgrzytają, w zmysłach tępieją, pomieszanie wielkie pokazują, na ziemię padają.

24) Będąc z natury prości, nieuczeni, litery nie znający, jeśliby głębokie, wysokie rzeczy interpretowali, innych sekreta rewelowali (wyjawiali), grali na instrumentach, prorokowali, różnymi mówili językami: jeśliby coś nad moc, naturalne siły, co supernaturalnego czynili, wtedy prawdziwie są opętanymi.

ks. Benedykt Chmielowski - jeden z najpoczytniejszych pisarzy polskich XVIII wieku. W swoich książkach dążył do umocnienia pozycji Kościoła katolickiego i za cel przybrał sobie średnią szlachtę, toteż wypisywał różne propagandowe bzdety i banialuki.

Adrian Paci - Albańskie historie

2007-10-01T23:29:00.000+02:00

Dawno dawno temu byli sobie kogut i kot, i pewnego dnia przyszły siły. Kogut i kot bawiły się
kiedy przyszły ciemne siły, które rozpaliły ogień koło ściany. Kogut się przestraszył, a kot powiedział mu "nie bój się, bo przyjdą siły międzynarodowe".
Kiedy przyszły siły międzynarodowe, kogut i kot powiedzieli "cześć siły międzynarodowe", a one powiedziały "cześć kogucie i kocie". Pewnego dnia siły międzynarodowe przyszły znowu i kogut z kotem powiedzieli "cześć", a oni odpowiedzieli "cześć kogucie i kocie". I nie zabili ich, bo kogut i kot i krowa z córkami i mężem pojechali do Włoch. Nie zostali w Albanii. Mieli matkę krowę, która była smutna, bo oni wyjechali, bo były ciemne siły i chciały przyjść do Włoch...

Sajla Kamerić

2007-09-21T23:45:00.001+02:00

Mieszkam na Aranach

2007-08-26T20:57:00.001+02:00

"Jest tu za mało słodkiej wody, aby utopić człowieka; za mało drzew, aby go powiesić i za mało ziemi, aby go pogrzebać. Ta ostatnia jest tak rzadka, że mieszkańcy kradną ją sobie nazajem."

gen. Edmund Ludlow, 1651

Czuję się kosmicznie, przybywajcie.

Puk, puk, puk! i po ptakach, czyli jestem bakłażanem.

2007-05-05T22:36:00.000+02:00

Do widzenia, pozdrów Gienia. Jadam grzybki, jestem szybki. Bo na cześnie jest za wcześnie.
[cześnie - w gwarze sądeckiej: dzikie czereśnie]
Najgorsze są momenty ujrzenia polecenia do Tomasza Różyckiego na polskim.
Najgorsze są momenty, kiedy znajduje się japońskie przysłowia. Np. Hito-ni hitokuse, "Każdy mężczyzna ma jakąś wadę" (czyli ja).
Albo: Minoruine-wa ho-o tareru, "Dojrzewające ziarna ryżu pochylają głowy" (nie wiem, o co chodzi). Ale najlepsze:
Uri-no tsuru-ni nasubi-wa naranu, "Bakłażany nigdy nie wyrosną na krzewach dyni".
Najwyraźniej nie wszystkim Pan Los przyszykował studia.

Heinrich von Kleist - fragm. listu do Henrietty Vogel

2007-04-24T22:13:00.001+02:00

Niebo tylko wie, moja droga przyjaciółko, jakie to dziwne uczucie, n a - w p ó ł - m e l a n c h o l i j n e, n a - w p ó ł - s w a w o l n e - jeszcze raz każą nam pisać do Pani w chwili, kiedy nasze dusze unoszą się nad światem niczym dwa radosne statki powietrzne.

Heinrich von Kleist - niemiecki poeta i dramaturg. Znany był z tego, iż wraz ze swoją narzeczoną, Henriettą Vogel, popełnili aktorsko zaaranżowane samobójstwo w przepięknej scenerii, tuż nad brzegiem jeziora Wansee.

Kognistywistyka (post-rock)

2007-03-26T20:45:00.001+02:00

(...)
Brałem proszki nasenne nastawiałem zegarek
Odstawiałem proszki liczyłem do stu
Nie doliczałem się wracałem do liczenia
Zapalałem papierosa zapalałem światło
Otwierałem gazetę natura się zbiesiła zamykałem oczy
Jednych gwiazd już nie było drugich jeszcze nie było

Artur Międzyrzecki

Idol mojego mózgu mnie wyzywa

2007-02-26T18:44:00.000+01:00

Do Lecha Kaczyńskiego

Zwracam się do Pana jako prezydenta stolicy, człowieka wpływowego i prawego, tudzież zapobiegawcy tzw. parady równości tzw. homoseksualistów. (...) Dzisiaj na inną dewiację pragnę zwrócić Pańską szlachetną uwagę. Najwyższą odrazę i obawę w sercu osób mających na celu dobro Ojczyzny, a zwłaszcza kręgosłup moralny młodego pokolenia, musi budzić agresywna, roszczeniowa postawa osób tzw. leworęcznych. (...)
W mediach coraz częściej kreuje się wizerunek mańkutów jako osób całkowicie normalnych, niczym nie różniących się od zdrowej części społeczeństwa. (...) Rzekomo co dziesiąty Polak jest jakoby mańkutą. (...) Niektórzy z mańkutów, co zostało stwierdzone naocznie, śpią w ubraniach jak zwierzęta. Jednocześnie w sklepach i supermarketach pojawiają się coraz częściej towary celowo tak skonstruowane, aby ugruntowywać w mańkutach poczucie bezkarności i wygodnictwo! (...)
I tu zachodzi pytanie, jaki jest prawdziwy powód tzw. leworęczności i komu może ona służyć. Czy mańkuty nie mogliby, jak normalni ludzie, żegnać się, pracować i spożywać owoce swego trudu ręką prawą? (...) Czy prawidłowo rozwijający się naród może liczyć, że przedsięweźmie Pan jakieś kroki w tej sprawie? Ściskam prawicę

Jacek Podsiadło (TP 2004)

Żyjemy po to, żeby umierać (narkotyczny porno metal)

2007-02-19T21:03:00.000+01:00

Dzisiaj znów mogliśmy spijać nektar mądrości z ust Złotego Dziecka.
W czasie zaciekłej interpretacji pewnego pogmatwanego i zdra- dzieckiego wiersza nasze umysły zaczęły plątać się, skowyczeć: "De profundis clamavi...".
I oto nagle naszym oczom ukazała się potężna dłoń wzniesiona w górę niczym rękawica rzucona w twarz Losowi, niczym oszczep w tryumfalnym geście oznajmującym wiktorię.
"Żyjemy po to, żeby umierać!" - zagrzmiał głos. I oto nasze uszy doznały olśnienia, wszystko stało się jasne, a całe nasze życie ukazało swą faktyczną marność, martwotę, zdechlakowatość, bebechowatość przy tej krynicy wiedzy i profetycznej intuicji. Eschatologiczne przesłanie owych słów dotarło w swej mrocznej doniosłości do wszystkich wszetecznych kmiotków i kmiotkiń.
W powietrze popłynęły westchnienia nadobnych panien oraz dzielnych mężów, albowiem nawet oni uronili łezkę nad głębią swej niewiedzy i ograniczenia, wobec których osoba Złotego Dziecka kraśniała ponad wsze jutrzenki świata...

Nie, nie będzie o studniówce (kozmic blues)

2007-02-14T09:55:00.000+01:00

O studniówce to każdy umie, więc postanowiłem nie zajmować się tym nieistotnym wydarzeniem. Z ciekawszych problemów:
- jak połączyć zdanie "To nie jest możliwe" z "To nie jest proste" i który to będzie typ zdania warunkowego po francusku?
- jaka impreza mogła być nazwana fenomenalną? i dlaczego przez trzy godziny nie była?
- czemu cała muzyka wszechświata powstała przed 1980 rokiem?
- gdzie zostało zrobione najokropniejsze zdjęcie tego roku? (nie, nie tu ani nie tu)
- czy Kasia Stę. BĘDZIE śpiewać na fmft? może piosenkę o Leninie?
- czy moi nowo poznani koledzy z Cieszyna jeszcze mnie pamiętają...?
- dlaczego pomoc programu Office Word ma większy zasób zwrotów grzecznościowych niż ja?
Pomóżcie.

Ciche dni (depressive electroreggae)

2007-01-27T15:37:00.000+01:00

No więc na początku jest cicho.
Wpierw jedzie się długo pod górę droga coraz węższa asfalt położyli dopiero trzy lata temu jesteśmy w Krempachach z prawej strony bar o uroczej nazwie Krempaszanka potem szosa skręca wśród getta kilkudziesięciu stodół i wydostaje się na otwartą przestrzeń kilka górek i dolinek lasy czerwona skała i tablica Dursztyn następnie długo długo nic i nareszcie.
Mijamy parę dziewczyn dursztynianek według słów ojca Lecha "bardzo wyposzczonych" dursztynianek niestety bez strojów ludowych widzimy cmentarz z którym odtąd będziemy się budzić i zasypiać mając go pod oknem bowiem oto skręcamy w lewo do klasztoru i udajemy się na trzecie piętro gdzie w skrajnie prawym pokoju w skrajnie południowym narożniku stoi łóżko gdzie śpię.
W dzień dużo chodzimy w górach i się modlimy siebie na przykład modlitwami które brzmią następująco "Do mnie należy Gilead i ziemia Manassesa, Efraim jest szyszakiem mojej głowy, Juda moim berłem. Moją misą do mycia jest Moab, na Edomie mój but postawię."
Ale ogólnie jest bardzo cicho i _____. Wieczorem idziemy na wzgórze za wieś gdzie w całkowitych ciemnościach słyszymy jak echo odbija apel jasnogórski z wieży kościoła i znowu jest cicho nie licząc psów.

A potem po tygodniu jest wrzask.

iskierka zgasła

2006-12-23T18:22:00.001+01:00

Był sobie król, był sobie paź i była też królewna.
Żyli wśród róż, nie znali burz, to rzecz zupełnie pewna.

Kochał ją król, kochał ją paź, kochali ją we dwoje.
A ona też kochała ich, kochali się we troje.

Lecz smutny los, okrutna śmierć w udziale im przypadła:
króla zjadł pies, pazia zjadł kot, królewnę myszka zjadła.

Lecz żeby ci nie było żal, dziecino ukochana -
z cukru był król, z piernika paź, królewna z marcepana.

"jesień już Panie a ja nie mam domu..."

2006-11-29T21:40:00.000+01:00

Pola bez bażantów są zimne. Brzegi lasów bez bażantów są zimne. Szukamy. Nawet skraje dróg bez leżących zwłok bażantów z poprzetrącanymi kręgosłupami zdają się tak nienaturalne, że brzmi to jak wynik wojny epidemii najazdu tatarskiego. Nie chcemy wierzyć, że tak dawno nie słyszeliśmy gdzieś znad łąki donośnego skrzekotu ich ucieczki.

Buduję dom dla bażantów – prosty, koślawy i nie można się z niego wydostać, ale i żadne psy gończe harty o ciepłym wzroku dobermany o skórzanych płaszczach nie są w stanie włożyć weń pysków.

Jesień. Zimno, będzie coraz zimniej. Tak dawno już bażant uciekł ostatnio spod mych stóp, że czuję się wręcz stary. Buduję więc dom dla bażantów. Sam obcy w Polsce, kraju łysych burmistrzów i publicznych domów szkolnych, buduję klatkę, buduję klatkę i wypełnię ją nimi.

homage to E. Tkaczyszyn-Dycki

Saavedra

2006-11-17T22:42:00.000+01:00

„- Pomyślność sprzyja naszym zamiarom bardziej aniżeli byśmy pragnąć mogli! Oto patrzaj tam, druhu, gdzie ukazuje się trzydzieści bądź i więcej potwornych bażantów, nad którymi zamyślam wiktorię odnieść i wszystkich życia pozbawić; łup po nich będzie zaczątkiem naszego wzbogacenia się, jest to bowiem słuszna wojna i doniosła służba boża zmieść tak podłe nasienie z oblicza ziemi.

- Jacy bażantowie?

- Ci, których tam widzisz, o skrzydłach potężnych. Niektórzy zdają się je mieć długie na dwie mile. (…) Jeśli się lękasz bażantów owych, precz stąd i klep pacierze, w czasie gdy ja wdam się z nimi w zaciekłą i nierówną batalię.”

tłum. moje